به گزارش ایراف، دولت پاکستان اطمینانهای اخیر مقامات کابل درباره مهار حملات فرامرزی گروه ممنوعه تحریک طالبان پاکستان را به طور رسمی رد کرد. بر اساس فکتهای افشا شده، مکتوب و پیام غیررسمی هبتالله آخوندزاده، رهبر طالبان به اعضای این گروه مبنی بر ضرورت توقف حملات در داخل خاک پاکستان با تهدید قطع حمایتهای کابل همراه بوده است؛ اما اسلامآباد صراحتاً تاکید دارد که این تحرکات بوروکراتیک با واقعیتهای میدانی مطابقت ندارد.
مقامات ارشد پاکستاتی مدعی هستند که مشکل اصلی در نبود اقدامات عملی است و روند جذب شهروندان افغان در شبکههای شبهنظامی در داخل افغانستان همچنان ادامه دارد که این امر با ادعاهای رسمی وزارت کشور طالبان در تناقض است.
دیپلماسی در سایه پکن؛ از نشست اورومچی تا بیانیه مشترک شهباز شریف
با وجود تعمیق بیاعتمادی و قفل شدن مناسبات مرزی، کانالهای ارتباطی میان دو طرف با محوریت و میانجیگری چین همچنان فعال نگه داشته شده است. در همین راستا، اخیراً نشستهای امنیتی سطح بالایی میان مقامهای کابل و اسلامآباد در شهر «اورومچی» چین با هدف کاهش تنشها و بهبود هماهنگیهای مرزی برگزار شد.
این پرونده همچنین به عنوان یکی از محورهای اصلی سفر شهباز شریف، نخستوزیر پاکستان به پکن مورد واکاوی قرار گرفت که منجر به صدور یک بیانیه مشترک شد؛ سندی که در آن صراحتاً تأکید شده بود کابل باید علیه گروههایی مانند تحریک طالبان پاکستان و جنبش اسلامی ترکستان شرقی اقدامات قاطع و بوروکراتیک انجام دهد تا مانع از سرریز ناامنی به پروژههای کریدور اقتصادی چین و پاکستان شود..
گسلهای قندهار و کابل؛ دوگانگی طالبان در برخورد با تیتیپی
از منظر تحلیلهای استراتژیک، امتناع پاکستان از پذیرش پیام هبتالله آخوندزاده، پرده از یک چالش ساختاری در دکترین حکمرانی طالبان برمیدارد. تحلیلگران حوزه جنوب آسیا معتقدند اسلامآباد به این درک رسیده است که میان فرامین ایدئولوژیک صادر شده از «قندهار» و توان اجرایی بدنه نظامی در «کابل» شکاف وجود دارد.
طالبان افغانستان به دلیل پیوندهای خونی، قبیلهای و جهادی دیرینه با تحریک طالبان پاکستان، تمایلی به ورود به تقابل سخت و نظامی با آنها ندارد و ترجیح میدهد با صدور هشدارهای شفاهی و فرآیندهای مجازات سنتی، صرفاً زمان بخرد؛ تاکتیکی که دیگر برای ارتش پاکستان قانعکننده نیست و به همین دلیل اسلامآباد هرگونه پیشرفت در مناسبات ترانزیتی و اقتصادی را به سرکوب ملموس این جریانات مشروط کرده است.
دکترین بازدارندگی ارتش پاکستان و سناریوهای پسا بحران
رد صلاحیت اطمینانبخشیهای کابل از سوی اسلامآباد، پالس روشنی از احتمال تشدید عملیاتهای فرامرزی ارتش پاکستان در عمق خاک افغانستان است. در ماههای اخیر، تنشهای مرزی و انسداد خط دیورند، خفقان اقتصادی شدیدی را به کابل تحویل داده است.
رویکرد ناظران در قبال این بحران نشان میدهد که اصرار اسلامآباد بر فکتهای قابل سنجش، ناشی از هراس شدید ارتش این کشور از بیثباتی داخلی در آستانه تمدید امتیازات بزرگ بینالمللی نظیر کریدور تجاری GSP+ با اروپا است. پاکستان تلاش میکند با اهرم فشار چین و تهدید به حملات پهپادی، کابل را ناچار به اتخاذ یک دکترین پلیسی شفاف در مرزهای غربی کند، چرا که ادامه این وضعیت موازنه پدافندی و ثبات استراتژیک کل منطقه را تحتالشعاع قرار خواهد داد..
