به گزارش ایراف، در این نامهها که بهصورت جداگانه از سوی دختران افغان نوشته شده، آمده است که پس از تسلط طالبان، زنان و دختران از آموزش، فعالیت اجتماعی، کار و آزادیهای ابتدایی محروم شدهاند و وضعیت آنان «بسیار دشوار و نگرانکننده» است.
یکی از نویسندگان در نامه خود نوشته است: «در افغانستان، دختران از آموزش محروماند و دروازههای مدارس و دانشگاهها به روی آنان بسته مانده است.» او افزوده است که زنان افغان شاهد از دست رفتن امید، آزادی و آینده خود هستند.
در نامه دیگری آمده است که فقر شدید، بیکاری و محدودیتهای گسترده، زندگی روزمره مردم افغانستان بهویژه زنان و دختران را تحت تأثیر قرار داده است. نویسنده این نامه از سازمان ملل خواسته است اجازه ندهد روابط و تعامل با طالبان بدون «بهبود واقعی و قابل مشاهده» در وضعیت حقوق بشر، بهویژه حقوق زنان، عادیسازی شود.
در یکی دیگر از نامهها، نویسنده وضعیت کنونی را بهعنوان زندگی تحت سلطه گروهی توصیف کرده که زنان را از ابتداییترین حقوق انسانی محروم کرده است. در این نامه آمده است: «ما در افغانستان تحت سلطه گروهی زندگی میکنیم که زنان را فقط وسیله فرزندآوری میداند و حق زندگی نمیدهد.»
شماری دیگر از دختران افغان نیز تأکید کردهاند که نمیخواهند قربانی سکوت جامعه جهانی شوند و از آنتونیو گوترش خواستهاند در دیدارها و مذاکرات مربوط به افغانستان، صدای زنان و دختران را فراموش نکند.
ثنا، یکی از نویسندگان این نامهها، از دبیرکل سازمان ملل خواسته است در تعامل با طالبان، وضعیت زنان افغان را در اولویت قرار دهد و برای اعمال فشارهای جدی جهت بازگشایی مکاتب و دانشگاهها برای دختران اقدام کند.
در این نامهها همچنین تأکید شده است که فراموشی زنان افغانستان به معنای «خاموشی آینده و فرهنگ کشور» خواهد بود. نویسندگان، محرومیت از آموزش، محدودیت در کار و حضور اجتماعی و بستهماندن دروازههای مراکز آموزشی را از مهمترین پیامدهای سیاستهای طالبان عنوان کردهاند.
دختران افغان در این نامهها از دبیرکل سازمان ملل خواستهاند صدای آنان را به جهان برساند و برای تضمین حق آموزش، آزادی و آینده زنان افغانستان اقدام جدی انجام دهد.
