به گزارش ایراف، زلمی خلیلزاد، نماینده ویژه سابق دولتهای ترامپ و بایدن، امروز (یکشنبه 20 اردیبهشت) با انتشار مطلبی در شبکه اجتماعی ایکس، نوک پیکان حملات خود را به سمت اشرف غنی نشانه رفت. خلیلزاد مدعی شد که فرار غنی از کابل و فساد نهادینه در لایههای ارشد حکومت او، عامل اصلی سقوط نظام جمهوریت بوده است. او در این اظهارات، بدون اشاره به نقش خود در مذاکرات پشتپرده با طالبان، غنی را به «ضعف مدیریت» و «ترس از رویارویی با واقعیت» متهم کرد.
دو روی یک سکه؛ از توافق دوحه تا سقوط کابل
اگرچه انتقادات به فساد اداری در دوره اشرف غنی یک «فکت» غیرقابل انکار است، اما تحلیلگران به این نکته اشاره میکنند که خلیلزاد در ۲۹ فوریه ۲۰۲۰ (۱۰ اسفند ۱۳۹۸) با امضای توافقنامه دوحه، عملاً دولت وقت افغانستان را از معادلات امنیتی حذف کرد. به باور کارشناسان، خلیلزاد در حالی امروز از «ترس» غنی سخن میگوید که خود او معمار فرآیندی بود که ارتش افغانستان را از حمایت هوایی محروم و روحیه دفاعی نیروهای ملی را در برابر پیشرویها تضعیف کرد.
پروژه تبرئه واشینگتن در آستانه انتخابات
زمانبندی این اظهارات خلیلزاد، همزمان با بازگشایی پروندههای خروج نظامی در کنگره آمریکا، نشاندهنده تلاشی برنامهریزی شده برای منحرف کردن افکار عمومی است. خلیلزاد که پیشتر در جلسات استماع کنگره نیز با سوالات سختی درباره «شکست اطلاعاتی» روبرو شده بود، اکنون با «شخصیسازی» مسئولیت شکست و متوجه کردن آن به سوی مهرههای سوختهای چون غنی، در صدد است تا دامن دیپلماسی آمریکا را از فاجعه اوت ۲۰۲۱ پاک کند.
میراث مشترک؛ بیثباتی در مرزهای منطقه
از نگاه ناظران بینالمللی، فرقی میان «فساد غنی» و «دلالگری خلیلزاد» وجود ندارد؛ چرا که خروجی هر دو رویکرد، ایجاد یک خلاء قدرت خطرناک در قلب آسیا بود. این تقابل لفظی میان دو متحد سابق، در واقع اعتراف به شکست پروژهای است که با هزینههای میلیاردی آمریکا آغاز شد و با ایجاد کانونهای جدید تروریسم و ناامنی مرزی برای همسایگان افغانستان به پایان رسید. سکوت فعلی اشرف غنی در برابر این اتهامات سنگین، بر پیچیدگیهای این «پرونده خیانت دوجانبه» افزوده است.
