به گزارش ایراف؛ وزارت اطلاعات و نشرات پاکستان در بیانیهای نوشت که این کشور شواهد قطعی دارد که تحریک طالبان پاکستانی مسئول حمله به مسجدی در اسلامآباد، باجور و بانو، و سپس یک حادثه دیگر در روز شنبه دوم اسفند در منطقه بانو است.
در این بیانیه آمده است: «پاکستان شواهد قطعی دارد که این اقدامات تروریستی توسط خوارج و به دستور رهبران و هماهنگکنندگان آنها مستقر در افغانستان انجام شده است.»
گفتنی است که پاکستان به تحریک طالبان پاکستانی «خوارج» میگوید.
در همین حال یک مقام طالبان به رسانهها گفته است که جنگندههای پاکستان، شنبه شب دوم حوت/ اسفند در پنج ولسوالی در ولایتهای پکتیکا و ننگرهار حمله کردهاند.
تاکنون از احتمال تلفات و خسارات این حملات جزئیاتی در دست نیست.
به گفته مقام طالبان، این حملات هوایی در ولسوالیهای بهسود، خوگیانی و غنی خیل ولایت ننگرهار در شرق و همچنین در ولسوالیهای برمل و ارگون پکتیکا در جنوب شرق افغانستان رخ دادهاند.
وزارت اطلاعات پاکستان گفته است که با وجود تلاشهای مکرر اسلامآباد «برای ترغیب رژیم طالبان افغانستان»، آنها اقدامات ملموس و قابل راستیآزمایی برای جلوگیری از استفاده گروههای تروریستی از خاک افغانستان برای انجام فعالیتهای تروریستی در پاکستان، انجام نداده است.
پس از کشتهشدن دستکم دو نیروی امنیتی پاکستان در خیبرپختونخوا، ارتش پاکستان هشدار داد که انتقام خواهد گرفت. این دو سرباز روز شنبه دوم اسفند در حملهای در منطقه بنو کشته شدند.
پاکستان تاکید کرده است که همواره برای حفظ صلح و ثبات در منطقه تلاش کرده است، اما در عین حال امنیت و ایمنی شهروندان خود را در اولویت قرار داده است.
پاکستان از طالبان خواسته است به تعهدات خود عمل کند و اجازه استفاده تروریستها از خاک خود علیه پاکستان را ندهد.
مقامات طالبان بارها حضور گروههای تروریستی به ویژه تیتیپی را در افغانستان تکذیب کرده است.
در چهار سال گذشته پاکستان در مناطق مختلف به ویژه در شرق افغانستان حملات هوایی انجام داده است که تلفات غیرنظامیان را نیز در پی داشته است.
آخرین بار جنگندههای پاکستان در مهرماه امسال مناطقی را از جمله در کابل و ولایتهای مرزی در جنوب و شرق افغانستان بمباران کردند که به درگیریهای گسترده نظامی انجامید.
این درگیریها با میانجیگری قطر و ترکیه متوقف شد و دو طرف روی آتشبس توافق کردند. دو طرف برای حل بحران چند دور مذاکراتی را در دوحه و استانبول انجام دادند که به نتیجه ملموسی نرسیدند.
