به گزارش ایراف، به نقل از خبرگزاری دولتی پاکستان (ایپیپی)، فیصل کریم کُندی، والی ایالت خیبر پختونخوا، روز چهارشنبه، ۲۹ بهمن در نشست «امنیت، تجارت و امور اقتصادی منطقهای پاکستان–افغانستان» که به میزبانی دانشگاه پیشاور برگزار شد، بر ضرورت گفتوگوی سیاسی میان رهبران دو کشور تأکید کرد.
وی با اشاره به اهمیت افغانستانِ باثبات برای پاکستان و کل منطقه گفت: «صلح در افغانستان نهتنها برای امنیت پاکستان بلکه برای رونق تجارت و توسعه اقتصادی آسیای مرکزی حیاتی است.»
کُندی افزود که اسلامآباد از گسترش روابط و همکاریهای تجاری با کابل و دیگر همسایگان استقبال میکند.
در این نشست جمعی از استادان و پژوهشگران دانشگاهی از جمله دکتر سید سمیع رضا، دکتر نوشین نصیر، ابراهیم شینواری و دکتر حسین شهید سهروردی حضور داشتند و پیشنهادهایی درباره امنیت مرزی، ظرفیتهای تجاری و استفاده از گذرگاههای مشترک برای اتصال به بازارهای آسیای مرکزی ارائه کردند.
والی خیبر پختونخوا با قدردانی از دانشگاه پیشاور برای برگزاری این برنامه گفت: «بحثهای علمی و کارشناسی میتواند به سیاستگذاریهای مؤثر و واقعبینانه کمک کند. صرف شناسایی مشکلات کافی نیست؛ باید راهحلهای عملی و قابل اجرا ارائه شود.»
او همچنین با اشاره به تجربههای تلخ گذشته، از جمله پیامدهای جنگ شوروی–افغانستان و تحولات پس از یازدهم سپتامبر، خاطرنشان کرد که فعالیتهای شبهنظامی در افغانستان تأثیر مستقیم بر امنیت این ایالت داشته است.
کُندی یادآور شد که پاکستان در مبارزه با تروریسم قربانیهای بزرگی داده و خیبر پختونخوا نمونه بارز این فداکاریهاست.
در پایان این نشست، او ابراز امیدواری کرد که پیشنهادهای مطرحشده در این سمینار به تدوین راهبردهای متوازن در حوزه امنیت، تجارت قانونی و ارتباطات مردمی میان دو کشور کمک کند.
با وجود این تأکیدها بر گفتوگو و همکاری، روابط پاکستان و طالبان افغانستان در ماههای اخیر بهشدت تیره شده است.
درگیریهای مرزی اکتبر ۲۰۲۵ به اوج تنشها انجامید و پس از آن، هرچند دو طرف برای مدت کوتاهی به آتشبس ۴۸ ساعته تن دادند، اما فضای بیاعتمادی باقی ماند و تجارت میان دو کشور پس از مسدود شدن مرزهای مشترک از سوی پاکستان قطع شد.
در ادامه، طالبان با صدور دستور رسمی، تجار افغانستان را به یافتن مسیرهای جایگزین برای تجارت فراخواند.
برخی تحلیلگران معتقدند این وضعیت، امیدهای اولیه دو طرف را برای داشتن یک همسایه همسو و باثبات را به ناامیدی بدل کرده و روابط دو کشور به پایینترین سطح از سال ۲۰۰۱ رسیده است.
