به گزارش ایراف، چه سالهایی که امام خمینی در داخل ایران سکونت داشتند و چه سالهایی که در تبعید بودند، در شهرها و کشورهای مختلف، افرادی بودند که بهعنوان نزدیکان و حواریون امام شناخته میشدند. بسیاری از این افراد که رابطه خاصی با امام داشتند، هیچگاه معرفی نشده و ناشناخته باقی ماندند.
در مهرماه ۱۳۴۴، امام خمینی(ره) پس از تبعید به ترکیه، به همراه حاج آقا مصطفی خمینی به نجف اشرف رفتند و ۱۲ سال در آنجا اقامت داشتند.
اگرچه نجف اشرف از دیرباز بهعنوان یکی از حوزههای بانفوذ در جهان تشیع مطرح بوده است، با اینحال در دورانی که امام در آنجا حضور داشتند، شرایط سختی فراروی علما و مراجع ایجاد شده بود.
زندگی در نجف در شرایطی که حکومت بعثی عراق روز به روز فشار را بر روحانیون شیعه بیشتر میکرد، برای اکثر علما منجمله امام خمینی سخت بود.
در این مدت، امام خمینی در مدرسه شیخ انصاری تدریس میکردند و بسیاری از طلبههای جوان، بهویژه طلبههای افغانستانی، دور ایشان جمع شده و کسب فیض میکردند.
علاوه بر طلاب افغانستانی که همواره اطراف امام حضور داشتند، خادم امام که در منزل ایشان خدمت میکرد نیز یک مرد افغانستانی به نام «حاج ناظر» بوده که سالها بهعنوان نزدیکترین فرد به امام، در منزل ایشان خدمت کرده که بعدها به ایران مهاجرت کرد و در نهایت در شهر مشهد، در آرزوی دیدن جماران درگذشت.
منزل امام خمینی در نجف، در خیابان شارع الرسول واقع بوده و ایشان معمولا نماز مغرب و عشاء را در مسجد ترکها اقامه میکردند.
امام در اکثر مواقع فاصله منزل تا مسجد که چند کوچه بیشتر نیست را بهصورت پیاده میپیمودند.
در طول این مسیر کوتاه از منزل تا مسجد، بسیاری از کسانیکه شیفته امام بودند، از فرصت استفاده کرده و به حضور امام مشرف میشدند و مسایل خود را در میان میگذاشتند.
شهید حسینی و مرحوم فرقانی نزدیکترین یاران امام خمینی
بسیاری از طلبههای جوان افغانستانی، قبل و بعد از نماز دورادور امام میچرخیدند و در نجف اشرف بهعنوان نزدیکان و اطرافیان امام شناخته میشدند.
دلیل این موضوع هم افکار انقلابی امام و جذبه خدادادی ایشان بود. از طرفی تمام کسانیکه اطراف امام خمینی بودند، بعدها مورد آزار و اذیت حزب بعث قرار میگرفتند، چرا که حکومت به خوبی متوجه افکار و اندیشههای انقلابی امام شده و در تلاش بود تا به شکلی از رشد و همهگیر شدن آن جلوگیری کند.
با اینحال و با وجود خطرات، طلبههای افغانستانی بهعنوان نزدیکترین افراد به امام شناخته میشدند و با پذیرش سختیها و مشکلات، سعی در ترویج اندیشههای انقلابی امام داشتند.
از آن میان، شهید سیدحسین حسینی(دره صوفی) و مرحوم فرقانی، که در اکثر عکسهای برجای مانده از آن دوران در کنار امام حضور دارند، از جمله افرادی هستند که بیش از دیگران در محضر امام بودهاند.
مرحوم فرقانی با عمامه سفید در سمت راست و شهید حسینی با عمامه سیاه در سمت چپ امام دیده میشوند.
جالب اینجاست که در اکثر عکسهای برجای مانده از آن سالها، این دو نفر یا یکی از این دونفر حضور دارند. این موضوع نشان دهنده نزدیکی این دو طلبه افغانستانی به امام خمینی است.
حجتالاسلام موحد بلخی درباره رابطه این دو طلبه با امام میگوید: وقتی امام از منزل خارج میشدند، شهید حسینی و مرحوم فرقانی، در دو طرف امام حرکت میکردند و ایشان را تا مسجد مشایعت میکردند. بعد از اتمام نماز هم معمولا امام به زیارت حرم امیرالمؤمنین میرفتند. در زیارت حرم نیز شهید حسینی و مرحوم فرقانی در کنار امام بودند.
وی میافزاید: این دو طلبه افغانستانی جزء افرادی بودند که محرم امام محسوب میشدند و در مراسمات و جلسات امام حضور داشتند.
در آن سالها که سخن گفتن از انقلاب، تابو بود و به همراه داشتن کتابها و اعلامیههای امام جرم تلقی میشد، همین طلبههای افغانستانی بودند که از جان و مال خود مایه گذاشته و سختی زندان و بازداشت و تعقیب را به جان میخریدند و در راستای انتشار پیامهای امام تلاش میکردند.
شهید حسینی بعدها مصدر خدمت به مردم افغانستان شد و بهعنوان یک تن از اولین طلایهداران وحدت در میان شیعیان افغانستان فعالیت کرد و در نهایت به شهادت رسید.
دهه فجر فرصت مناسبی برای یاد کردن ایثار و از خودگذشتگی کسانی است که در عصر تبعید و غربت، در کنار امام ماندند و تکلیف تاریخی خود را به انجام رساندند.
