اختلافات ریاض و ابوظبی؛ سفير سابق آمریکا درباره تشدید تنش هشدار داد

به گزارش ایراف، مایکل راتنی، دیپلمات پیشین آمریکا و سفیر سابق این کشور در عربستان، در تحلیلی هشدار داده است که تنش میان ریاض و ابوظبی به سطحی بی‌سابقه و خطرناک رسیده و پیامدهای آن فراتر از یک اختلاف موقت است.

وی تاکید کرده حل این مناقشه تنها در چارچوب داخلی خلیج فارس امکان‌پذیر است و نمی‌توان به وساطت‌های خارجی دل بست.

اشتراکات زیاد، رقابت شدیدتر

به نوشته راتنی، این دو کشور علی‌رغم داشتن چشم‌اندازهای مشترک اقتصادی، امنیتی و راهبردی – از جمله کاهش وابستگی به نفت، جذب سرمایه‌گذاری‌های فناورانه و همکاری امنیتی با آمریکا برای مقابله با تهدیدهایی چون ایران – امروز در میانه یک «خصومت شدید» قرار دارند. حتی در موضوع عادی‌سازی روابط با رژیم صهیونیستی نیز اگرچه هر دو موافق هستند، اما در شروط و زمان‌بندی با یکدیگر اختلاف نظر دارند.

این دیپلمات سابق آمریکایی تصریح کرده که اگرچه تحولات اخیر یمن و قدرت‌گیری شورای انتقالی جنوبی (متحد امارات) باعث علنی‌شدن اختلافات شد، اما ریشه تنش‌ها عمیق‌تر است و به «رقابت اقتصادی گسترده» بین این دو کشور بازمی‌گردد.

هر دو کشور در جذب سرمایه‌گذاری خارجی، توسعه شرکت‌های هواپیمایی و گسترش صنعت گردشگری با یکدیگر رقابت می‌کنند.

از راهنمایی تا رقابت؛ تغییر رابطه رهبران

راتنی به تحول رابطه شخصی «محمد بن زاید» و «محمد بن سلمان» نیز اشاره کرده است. به گفته او، بن‌زاید زمانی الگوی بن‌سلمان محسوب می‌شد، اما ماهیت رقابت‌آمیز حکومت‌های پادشاهی و منافع ملی، سبب تبدیل این رابطه به رقابتی آشکار شده است.

دو کشور در رویکردهای منطقه‌ای خود نیز اختلاف دارند. عربستان به دنبال کاهش تنش‌ها و پرهیز از درگیری‌های پیچیده است، درحالی که امارات خط‌مشی نفوذ فعال از طریق ایجاد شبکه‌های محلی در کشورهایی مانند یمن، سودان و لیبی و حتی حمایت از گروه‌های جدایی‌طلب را در پیش گرفته است.

در برخورد با جنبش‌های اسلامی نیز امارات سیاست ریشه‌کنی را دنبال می‌کند، اما عربستان گاه نرمش نشان داده است.

هشدار نسبت به بحرانی عمیق‌تر از محاصره قطر

این تحلیلگر آمریکایی با اشاره به بحران سال ۲۰۱۷ شورای همکاری خلیج فارس، هشدار داده که اختلاف کنونی می‌تواند عمیق‌تر و طولانی‌تر از محاصره قطر باشد.

جنگ لفظی در فضای مجازی نشان‌دهنده عمق این شکاف است. وی پیش‌بینی کرده که در صورت حل این بحران، این فرآیند – همچون مورد قطر – زمان‌بر خواهد بود و تنها از طریق گفت‌وگوهای داخلی منطقه و بدون نقش‌آفرینی قدرت‌های خارجی محقق می‌شود.