به گزارش ایراف، فضل‌احمد معنوی، وزیر دادگستری پیشین افغانستان، در صفحه ایکس خود از سفر هیئتی از پاکستان به ریاست سپهبد عنایت حسین به قندهار در ۲۲ اکتبر خبر داده است.
عنایت حسین از افسران ارشد ارتش پاکستان است که در ماه مه ۲۰۲۴ به درجه سپهبدی ارتقا یافت و هم‌اکنون به عنوان رئیس ستاد خدمات لجستیکی (CLS) در ستاد فرماندهی ارتش پاکستان در راولپندی خدمت می‌کند.
او دانش‌آموخته دوره ۸۴ آکادمی نظامی پاکستان است و در همان دوره مدال طلای ریاست‌جمهوری را دریافت کرده بود.
بر اساس اطلاعات منابع، این هیئت متشکل از چهار عضو بخش‌های امنیتی و یک نماینده وزارت خارجه پاکستان بود و مسئولان امور کنسولی این کشور در کابل و قندهار نیز در آن حضور داشتند. اعضای هیئت ساعت ۹ صبح همان روز از طریق اسپین‌بولدک وارد افغانستان شدند، در قندهار با مقام‌های طالبان دیدار کردند و ساعت ۱۰ شب به کویته بازگشتند.
در این دیدار ملا شیرین، والی قندهار، ملا طالب، ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی طالبان، صدر ابراهیم، معاون وزارت کشور طالبان، لطف‌الله حکیمی، سربازرس وزارت دفاع طالبان، و ملا عبدالقدوس، رئیس استخبارات نظامی طالبان، حضور داشتند.
گفته می‌شود این مقام‌ها از کابل به قندهار رفته بودند.
پنج خواسته پاکستان
هیئت پاکستانی پنج موضوع اساسی را با طالبان مطرح کرده است:
۱. تحویل رهبران تحریک طالبان پاکستان: پاکستان خواستار تحویل رهبران تحریک طالبان پاکستان شده است که در افغانستان به سر می‌برند. گفته می‌شود اسلام‌آباد نشانی و مختصات محل حضور هر یک از آنان را در اختیار طالبان قرار داده است.
۲. جلوگیری از ورود جنگجویان افغان به پاکستان: هیئت پاکستانی خواستار جلوگیری از ورود جنگجویان افغان به خاک پاکستان و مشارکت آنان در درگیری‌های مسلحانه علیه حکومت این کشور شده است.
۳. فروش املاک طالبان در پاکستان: پاکستان خواستار فروش خانه‌ها، املاک و دارایی‌های طالبان در این کشور به حکومت پاکستان و ترک دایمی این کشور از سوی صاحبان این املاک شده است.
۴. بستن کنسولگری هند در جلال‌آباد: هیئت پاکستانی خواستار بسته‌شدن قنسل‌گری هند در جلال‌آباد شده است.
۵. جلوگیری از انتقال کمک‌های لجستیکی روسیه به ایران: پاکستان خواستار جلوگیری از انتقال کمک‌های لجستیکی روسیه از مسیر افغانستان به ایران شده است.
بر اساس اطلاعات منابع، این خواست بیشتر در راستای منافع متحدان پاکستان مطرح شده است.
موضع طالبان در برابر خواسته‌های پاکستان
بر اساس اطلاعات منابع، طالبان در مورد تحویل رهبران تحریک طالبان پاکستان موضع مثبت نشان داده‌اند؛ اما در مقابل، خواستار بسته‌شدن تمام دفاتر و مراکز آموزشی مخالفان خود در خاک پاکستان شده‌اند.
طالبان در این زمینه اسنادی را به طرف پاکستانی ارائه کرده‌اند که به گفته آنان، حضور دفاتر و مراکز آموزشی مخالفان طالبان در پاکستان و ورود افراد مسلح از خاک این کشور به افغانستان با حمایت آموزشی و لجستیکی پاکستان را نشان می‌دهد.
در این زمینه به درگیری‌های نورستان نیز اشاره شده است.
در موضوع جلوگیری از ورود جنگجویان افغان به پاکستان نیز طالبان پاسخ مثبت داده‌اند؛ اما خواستار شده‌اند امکانات و بودجه‌ای که ایالات متحده و کشورهای غربی برای این منظور در اختیار پاکستان قرار می‌دهند، به طالبان منتقل شود.
استدلال طالبان این بوده است که بدون تأمین امکانات و منابع مالی لازم، توانایی کافی برای کنترل مرزهای شرقی و جنوبی افغانستان را ندارند.
در مورد فروش املاک و دارایی‌های طالبان در پاکستان نیز این گروه موافقت کرده است؛ مشروط بر این‌که حکومت پاکستان این املاک را مطابق نرخ روز بازار خریداری کند.
درباره کنسولگری هند در جلال‌آباد، طالبان گفته‌اند که با بسته‌شدن آن موافق‌اند؛ اما در مقابل، کنسولگری پاکستان در همان شهر نیز باید بسته شود.
در خصوص انتقال کمک‌های لجستیکی روسیه از مسیر افغانستان به ایران، طالبان این موضوع را رد کرده‌اند و تأکید کرده‌اند که در منازعات میان ایالات متحده و کشورهای عربی با ایران، جانب ایران را نخواهند گرفت.
مهلت یک‌ماهه و چشم‌انداز روابط پاکستان و طالبان
بر اساس اطلاعات مطرح‌شده، دو طرف برای اجرای تعهدات مورد بحث، مهلتی یک‌ماهه تعیین کرده‌اند.
با این حال، با توجه به اختلافات عمیق و بی‌اعتمادی متقابل، عملی‌شدن این تفاهم‌ها با دشواری‌های جدی روبه‌رو خواهد بود و احتمال تشدید تنش میان پاکستان و طالبان در ماه‌های آینده وجود دارد.
پاکستان در دو سال گذشته در برخورد با طالبان سیاست یکنواختی نداشته و میان تشدید فشارها و تلاش برای کاهش تنش در نوسان بوده است.
این رویکرد را می‌توان بخشی از تلاش اسلام‌آباد برای جلب حمایت کشورهای منطقه، همسایگان افغانستان، ایالات متحده و کشورهای غربی در منازعه با طالبان دانست.
در مقابل، تعامل و حمایت تاکتیکی روسیه و ایران از طالبان، محاسبات منطقه‌ای پاکستان را پیچیده‌تر ساخته است.
این وضعیت، در کنار اختلافات امنیتی دو طرف، چشم‌انداز دستیابی به تفاهمی پایدار را دشوار می‌سازد.
به نظر می‌رسد مهلت یک‌ماهه، به‌جای آن‌که به حل منازعه بینجامد، زمینه دور تازه‌ای از تقابل را فراهم خواهد کرد.
