به گزارش ایراف، این طرح بشردوستانه که با هدف کاهش بیماری‌ها و مرگ‌ومیرهای قابل پیشگیری تا اردیبهشت ۱۴۰۶ (می ۲۰۲۷) برنامه‌ریزی شده، قرار است از طریق سازمان‌های مردم‌نهاد بین‌المللی نظیر اینترسوس، همبستگی بین‌المللی و پزشکان جهان در ولایت‌های قندهار، زابل، ارزگان، هلمند، فراه و نیمروز اجرا شود.
بر اساس آمارهای اعلام‌شده، علاوه بر بهره‌مندی مستقیم ۳۴۷ هزار نفر، پیش‌بینی می‌شود نزدیک به ۱.۲۷ میلیون نفر دیگر نیز به صورت غیرمستقیم از خدمات این پروژه استفاده کنند. همچنین در صورت بروز حوادث طبیعی، شیوع بیماری‌ها یا آوارگی‌های جمعیتی، بسترهای امدادرسانی اضطراری برای بیش از ۳۹ هزار نفر پیش‌بینی شده است.
این کمک‌ها عمدتاً بر گروه‌های آسیب‌پذیر از جمله کودکان زیر پنج سال، زنان باردار و شیرده، افراد دارای معلولیت و ساکنان مناطق دورافتاده تمرکز دارد و شامل تقویت خدمات بهداشت اولیه، سلامت مادر و کودک، شناسایی و درمان سوءتغذیه، حمایت‌های روانی-اجتماعی و بهبود دسترسی به آب سالم می‌شود.
بحران انسانی در افغانستان و شیوه جدید کمک‌رسانی غرب
حجم نیازهای بشردوستانه در افغانستان: بر اساس برآوردهای نهادهای وابسته به سازمان ملل متحد، در سال ۲۰۲۶ میلادی بیش از ۲۱.۹ میلیون نفر در افغانستان به کمک‌های اضطراری بشردوستانه و بهداشتی نیاز دارند. خشکسالی‌های پیاپی، بحران اقتصادی و کاهش شدید زیرساخت‌های درمانی از عوامل اصلی تشدید این وضعیت شمار می‌روند.
تغییر کانال‌های مالی اتحادیه اروپا: پس از روی کار آمدن حکومت طالبان، اتحادیه اروپا و کشورهای غربی برای جلوگیری از ورود مستقیم منابع مالی به بودجه دولتی کابل، کمک‌های بشردوستانه خود را صرفاً از طریق نهادهای بین‌المللی، سازمان ملل و سازمان‌های غیردولتی به مناطق هدف تزریق می‌کنند تا ضمن پاسخگویی به بحران انسانی، تعامل مالی مستقیم با حکومت طالبان صورت نگیرد.
