به گزارش ایراف، سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) و برنامه جهانی غذا در تازه‌ترین گزارش مشترک خود اعلام کرده‌اند که حدود ۱۹.۲ میلیون نفر، معادل ۳۸ درصد جمعیت افغانستان، از آبان ۱۴۰۵ تا فروردین ۱۴۰۶ با ناامنی غذایی حاد مواجه خواهند شد.
این رقم نسبت به سال گذشته افزایش یافته و نشان‌دهنده تشدید بحران انسانی در این کشور است.
بر اساس تحلیل «طبقه‌بندی یکپارچه مراحل امنیت غذایی»، دست‌کم پنج میلیون نفر از این جمعیت در مرحله اضطراری گرسنگی قرار دارند؛ وضعیتی که نیاز فوری به کمک‌های غذایی و حمایت اضطراری از کشاورزی را برای جلوگیری از مرگ‌ومیر و فروپاشی معیشت ایجاب می‌کند.
افزایش سوءتغذیه در میان کودکان و مادران
این گزارش تأکید می‌کند که سوءتغذیه حاد به یکی از ویژگی‌های اصلی بحران افغانستان بدل شده است.
پیش‌بینی می‌شود موارد سوءتغذیه در سال ۱۴۰۶ نزدیک به ۱۰ درصد افزایش یافته و به چهار میلیون مورد برسد؛ یک‌چهارم این موارد شدید و تهدیدکننده جان خواهند بود.
خدمات درمانی و پیشگیری نیز همچنان از نیازها عقب مانده‌اند و زنان و کودکان بیش از دیگران در معرض خطر قرار دارند.
ولایات آسیب‌پذیر
فائو و برنامه جهانی غذا هشدار داده‌اند که ولایت‌های بدخشان، بادغیس، دایکندی، غور، سمنگان، سرپل و مناطق روستایی غزنی با شدیدترین وضعیت روبه‌رو خواهند شد.
فشار بازگشت مهاجران و بحران اقتصادی
بازگشت اجباری بیش از ۱.۲ میلیون مهاجر افغان از ایران و پاکستان در سال جاری، فشار مضاعفی بر خانواده‌ها وارد کرده است.
بسیاری از مناطق پذیرای آنان پیش از این نیز با کمبود منابع و خدمات مواجه بودند.
همزمان، اختلال در مسیرهای تجاری و افزایش هزینه حمل‌ونقل، تأمین کالاهای اساسی را دشوارتر کرده و قدرت خرید خانواده‌ها را کاهش داده است.
ضرورت حمایت فوری
ریچارد ترنچارد، نماینده فائو در افغانستان، با اشاره به توانایی کشاورزان افغان و مشکلات اقتصادی خانواده‌ها، بر ضرورت حمایت همزمان از تولید غذا و قدرت خرید مردم تأکید کرده است.
او گفته است: «برداشت پربار امسال نشان می‌دهد که کشاورزان افغان چه توانایی‌هایی دارند، اما برای خانواده‌ای بدون درآمد ثابت، غذای مغذی موجود در بازار همچنان دست‌نیافتنی است.»
فائو و برنامه جهانی غذا خواستار تأمین فوری بودجه برای گسترش کمک‌های غذایی، حمایت اضطراری از کشاورزی و خدمات پیشگیری و درمان سوءتغذیه شده‌اند.
این دو نهاد هشدار داده‌اند که کمک‌ها باید پیش از آنکه سرمای زمستان دسترسی به جوامع آسیب‌پذیر را دشوارتر کند، به خانواده‌ها برسد.
