به گزارش ایراف، یان ایگلند، دبیرکل شورای پناهندگان نروژ، در ایکس نوشته که در جریان سفر اخیر خود به افغانستان با شماری از خانوادههایی دیدار کرده که در ماههای گذشته بهدلیل فشارهای امنیتی و اداری در پاکستان، ناچار به بازگشت شدهاند.
او میگوید این خانوادهها «تقریباً بدون هیچ امکاناتی» وارد افغانستان شدهاند و در شرایطی زندگی میکنند که دولت و نهادهای امدادی توان پاسخگویی به نیازهای گسترده آنان را ندارند.
ایگلند با اشاره به گفتوگوهایش با مادران افغان، تأکید کرده است که بسیاری از آنان تنها یک خواسته روشن دارند: آموزش دخترانشان؛ اما محدودیتهای موجود و کمبود منابع، این مطالبه ساده را نیز با مانع روبهرو کرده است.
به گفته دبیرکل شورای پناهندگان نروژ، کاهش شدید بودجههای بشردوستانه در سالهای اخیر، فعالیت این نهاد و دیگر سازمانهای امدادی را در افغانستان بهشدت محدود کرده است.
او هشدار داده که همزمان با افزایش بحران انسانی، کمکهای جهانی نیز رو به کاهش گذاشته و بسیاری از برنامههای حیاتی از جمله توزیع غذا، تأمین آب، سرپناه و خدمات درمانی با اختلال مواجه شدهاند.
این نهاد اعلام کرده است که از پایان سال ۲۰۲۳ تاکنون میلیونها شهروند افغانستان از کشورهای همسایه به کشور بازگشتهاند و بخش بزرگی از آنان هیچ منبع درآمدی ندارند.
بر اساس ارزیابی شورای پناهندگان نروژ، ۷۳ درصد بازگشتکنندگان بیکارند و برای تأمین نیازهای اولیه زندگی با مشکلات جدی روبهرو هستند.
ایگلند همچنین یادآور شده است که وعدههای کشورهای غربی پس از خروج نیروهای ناتو از افغانستان، امروز به «وعدههای فراموششده» تبدیل شده و مردم افغانستان در یکی از سختترین دورههای بحران انسانی قرار دارند.
او از جامعه جهانی خواسته است که برای جلوگیری از تشدید بحران، حمایتهای فوری و سرمایهگذاریهای بلندمدت در بخش توسعه افغانستان را افزایش دهند.
