به گزارش ایراف، بانک جهانی با انتشار گزارشی تحت عنوان «آیندهای زیستپذیر: حفاظت از مشاغل و رشد در برابر گرمای شدید در شهرهای جنوب آسیا»، خواستار تغییر رویکرد دولتها شد و تأکید کرد که گرمای شدید نباید به عنوان یک بحران فصلی و زودگذر، بلکه باید به عنوان یک «چالش محوری در توسعه» تلقی شود.
بر اساس ارزیابیهای این نهاد بینالمللی، گرمای طاقتفرسا سالانه معادل ۳۱ میلیون شغل تمامپوقت را در جنوب آسیا نابود میسازد و در صورت عدم اتخاذ تدابیر پیشگیرانه، تا سال ۲۰۵۰ نزدیک به ۷ درصد از حجم کل اقتصاد این منطقه را کاهش خواهد داد. این در حالی است که جنوب آسیا تا سال ۲۰۵۰ در حال آمادهشدن برای افزودن ۲۸۰ میلیون نیروی کار جدید به بازار خود است.
تهدید مستقیم سلامت عمومی، نیروی کار و زیرساختهای شهری
یوحانس زوت، معاون بانک جهانی در امور جنوب آسیا، با اشاره به خطر بحران اقلیمی برای قطبهای اقتصادی منطقه تصریح کرد: «شهرهای جنوب آسیا محور آینده اقتصادی این منطقهاند، اما افزایش بیسابقه دما، فرصتهای شغلی، معیشت و رشد اقتصادی را منهدم میکند. مقاومسازی شهرها تنها برای حفاظت از سلامت مردم نیست، بلکه سرمایهگذاری برای حفظ بهرهوری و پایداری اقتصادی است.»
در گزارش بانک جهانی آمده است که فشار گرمای شدید، موجب افت مستقیم بهرهوری نیروی کار، اختلال در کسبوکارها، کاهش رقابتپذیری شهرهای بزرگ و وارد آمدن فشار مضاعف بر سیستمهای بهداشتی و زیرساختهای انرژی شده است. در این میان، کارگران بخش غیررسمی، خانوادههای کمدرآمد، زنان، سالمندان و کودکان بیشترین آسیب را تحمل میکنند.
این گزارش همچنین هشدار میدهد تا سال ۲۰۷۰، بیش از ۵۲۰ میلیون نفر در سراسر جنوب آسیا حداقل یک ماه در سال را در شرایط «گرمای کشنده و خطرناک» سپری خواهند کرد که رقمی چهار برابر آمارهای کنونی است.
راهکارهای بر ون رفت از بنبست اقلیمی در شبهقاره
بانک جهانی برای مواجهه با این چالش ساختاری در شبهقاره و کشورهای همجوار، اقدامات فوری زیر را پیشنهاد داده است:
یکپارچهسازی در برنامهریزی شهری: ادغام استراتژیهای مقابله با گرما در برنامههای دیپلماتیک، زیربنایی و برنامهریزیهای شهری.
توسعه زیرساختهای تابآور: سرمایهگذاری بر ساختوسازهای مقاوم در برابر تغییرات اقلیمی و گسترش سیستمهای برودتی پایدار.
حمایت از نیروهای آسیبپذیر: تقویت قوانین حمایتی و طرحهای ایمنی برای کارگران و قشرهای آسیبپذیر در برابر آسیبهای محیطی.
ارتقای سامانههای هشدار سریع: تقویت ساختارهای پیشبینی و تجهیز امکانات عمومی برای بحرانهای محیط زیستی.
