به گزارش ایراف، گروهی از پناهجویان افغان که شمارشان به ۱۱۵ نفر میرسد، سالهاست در قرقیزستان زندگی میکنند، میگویند با وجود گذشت بیش از دو دهه از حضورشان در این کشور، هنوز هیچ وضعیت حقوقی مشخصی برای اقامت پایدار دریافت نکردهاند و زندگیشان در حالت تعلیق قرار دارد.
بر اساس اطلاعات موجود، کمیشنری عالی سازمان ملل در امور پناهندگان همه این افراد را بهعنوان پناهنده به رسمیت شناخته، اما قوانین داخلی قرقیزستان تاکنون سازوکاری برای اعطای اقامت بلندمدت یا حقوق مشخص برای این گروه تعریف نکرده است.
همین خلأ قانونی باعث شده که آنان نه امکان دریافت اسناد اقامتی پایدار داشته باشند و نه مسیر روشنی برای ادغام در جامعه میزبان یا انتقال به کشور ثالث پیشرویشان باشد.
به گفته این پناهجویان، طی سالهای گذشته هیچ برنامه عملی و زمانبندیشدهای برای تعیین تکلیف وضعیت آنان اجرا نشده و این بلاتکلیفی طولانیمدت بر جنبههای مختلف زندگیشان تأثیر گذاشته است.
آنان میگویند بیش از نیمی از این جمعیت را کودکان و نوجوانانی تشکیل میدهند که در همین شرایط نامطمئن متولد شدهاند و بهدلیل محدودیتهای قانونی، از دسترسی کامل به آموزش و فرصتهای شغلی محروم ماندهاند.
برآوردهای غیررسمی نشان میدهد که بخش قابلتوجهی از این پناهجویان بهدلیل نداشتن اسناد اقامتی معتبر، امکان اشتغال رسمی ندارند و بسیاری از آنان در مشاغل غیررسمی و کمدرآمد فعالیت میکنند.
همچنین شماری از خانوادهها میگویند که بهدلیل نبود وضعیت حقوقی روشن، از دریافت خدمات عمومی و اجتماعی محروماند.
پناهجویان افغان تأکید میکنند نبود جدول زمانی مشخص برای تعیین تکلیف پروندههایشان، آنان را در چرخهای از انتظار بیپایان قرار داده و عملاً زندگیشان را در حالت تعلیق نگه داشته است.
در سطح بینالمللی نیز موضوع پیامدهای انسانی و حقوقی بلاتکلیفی طولانیمدت پناهندگان بار دیگر مورد توجه قرار گرفته و نهادهای بینالمللی بر ضرورت یافتن راهحلهای پایدار برای چنین پروندههایی تأکید کردهاند.
این پناهجویان از جامعه جهانی، دولتهای کمککننده و نهادهای بشردوستانه خواستهاند که برای پایان دادن به وضعیت فعلی، اقدامهای عملی و مؤثر انجام دهند و اجازه ندهند این چرخه طولانی بلاتکلیفی ادامه یابد.
