به گزارش ایراف، حضرت خدیجه(س) از بانوان سرشناس و ثروتمند مکه بود که پیش از ازدواج با محمد(ص)، به درستکاری و پاکدامنی شهرت داشت و در میان مردم به «طاهره» معروف بود. او پس از آشنایی با امانتداری و صداقت پیامبر(ص)، با ایشان ازدواج کرد و زندگی مشترکشان به الگویی از همراهی، احترام و معنویت تبدیل شد.
با آغاز بعثت، حضرت خدیجه(س) نخستین زنی بود که به پیامبر اسلام(ص) ایمان آورد و در تمامی مراحل دعوت، در کنار ایشان ایستاد. در سالهای فشار و تحریم اقتصادی قریش، بهویژه در ماجرای محاصره مسلمانان در شعب ابیطالب، بخش قابل توجهی از ثروت خود را برای حمایت از پیامبر(ص) و مسلمانان هزینه کرد.
وفات این بانوی بزرگ اسلام در سال دهم بعثت، اندوهی عمیق بر پیامبر(ص) وارد کرد؛ بهگونهای که آن سال در تاریخ اسلام به «عامالحزن» شهرت یافت. پیکر حضرت خدیجه(س) در قبرستان جنتالمعلی مکه به خاک سپرده شد.
از حضرت خدیجه(س) بهعنوان مادری مهربان و تربیتکننده فرزندانی شایسته یاد میشود. ایشان مادر حضرت فاطمه زهرا(س) است؛ بانویی که نسل پیامبر اسلام(ص) از طریق او تداوم یافت.
جایگاه حضرت خدیجه(س) در تاریخ اسلام، تنها به همسری پیامبر(ص) محدود نمیشود، بلکه نقش او بهعنوان نخستین حامی نهضت اسلامی، الگوی صبر، ایمان، مدیریت اقتصادی و وفاداری در تاریخ ثبت شده است. بسیاری از پژوهشگران تاریخ اسلام، شخصیت ایشان را نمونهای برجسته از زن مسلمان میدانند که در عرصههای اجتماعی، اقتصادی و خانوادگی حضوری فعال و اثرگذار داشت.
سالروز وفات حضرت خدیجه(س)، فرصتی برای بازخوانی نقش زنان در شکلگیری تمدن اسلامی و تأکید بر جایگاه زن بهعنوان عنصر تأثیرگذار در تحولات تاریخی به شمار میرود؛ جایگاهی که در سیره این بانوی بزرگ بهروشنی قابل مشاهده است.
