به گزارش ایراف، به نقل از عربنیوز، رحیمه علوی یکی از بیش از پنج میلیون نفری است که از سال ۲۰۲۳ به این سو از کشورهای ایران و پاکستان به افغانستان بازگشتهاند. بوتیک گلدوزیای که توسط رحیمه علوی ۲۲ ساله اداره میشود، منظرهای غیرمنتظره و ارزشمند در بامیان به شمار میآید.
روی تابلوی کوچک مقابل مغازه علوی نوشته شده است: «گلهای بهاری، خیاطی و گلدوزی». این مغازه پس از ماهها تلاش برای بازگشایی، در ماه ژانویه افتتاح شد.
علوی که پالتوی زرشکیرنگی بر تن دارد و چند نخ رنگیِ باقیمانده به لباسش چسبیده، میگوید: «واقعاً احساس غرور میکنم، چون میتوانم از خانوادهام، پدر و مادرم و سه خواهرم حمایت کنم. میتوانم کرایه خانه را بپردازم.»
او هنگام نشان دادن مهارتهای تازهاش، پارچه را با دقت از زیر سوزن چرخ خیاطی عبور میدهد تا برگها و گلهای ظریف ابریشمی خلق کند.
علوی یکی از بیش از پنج میلیون نفری است که از سال ۲۰۲۳ تاکنون، در پی سیاستهای بازگرداندن مهاجران از سوی ایران و پاکستان ، کشورهایی که دههها میزبان افغانها بودهاند، به افغانستان بازگشته است.
او که در یکی از روستاهای ولایت بامیان بزرگ شده، در کنار تحصیل، به پدر و مادرش در کارهای کشاورزی کمک میکرد. خانوادهاش در سال ۲۰۲۱ به ایران مهاجرت کردند.
علوی میگوید: «در ایران فرصتهای کاری بیشتری وجود داشت و زن و مرد میتوانستند کار کنند.»
آنها در نزدیکی شهر مرکزی اصفهان، با چیدن کلم، امرار معاش میکردند؛ اما در سال ۲۰۲۴ به افغانستان بازگشتند.
رحیمه علوی ادامه میدهد: «پدرم نتوانست کاری پیدا کند، من و خواهرانم هم همینطور. خیلی ناامید شده بودم، چون در بامیان هیچ کاری نبود.» لبخندش در اینجا محو میشود.
بر اساس یک نظرسنجی سازمان بینالمللی مهاجرت (IOM)، تنها یک درصد از زنانی که از ایران یا پاکستان بازگشتهاند شغل تماموقت پیدا کردهاند و فقط دو درصد توانستهاند کسبوکاری راهاندازی کنند.
علوی ماهها را با دشواری گذراند، تا اینکه به همراه ۲۵ زن دیگر، برای آموزش گلدوزی در قالب برنامهای با حمایت آژانس پناهندگان سازمان ملل انتخاب شد.
او میگوید: «کمکم امید در دلم زنده شد و با گذراندن این دوره، امیدم بیشتر هم شد.»
مجموعهای از تجهیزات در اختیار علوی قرار گرفت؛ از جمله چرخ خیاطی، پارچه و پول نقد برای خرید پنل خورشیدی، وسیلهای ضروری در کشوری که قطع برق در آن امری رایج است.
معلم او، ریحانه دارابی، علوی را «بسیار توانمند و بسیار بااستعداد» توصیف میکند و میگوید: «آنقدر متعهد بود که هیچ جلسه ای از کلاس را از دست نمیداد و هرچه لازم بود، همان روز یاد می گرفت.»
این معلم گلدوزی اما در ماه دسامبر، همزمان با توقف این برنامه آموزشی، شغل خود را از دست داد؛ اقدامی که بخشی از کاهش گسترده کمکهای بینالمللی در سراسر افغانستان بود.
علوی تاکنون تنها زنی است که از میان شرکتکنندگان این برنامه توانسته با حمایت بهترین دوستش، کسبوکاری مستقل راهاندازی کند؛ موفقیتی که باعث افتخار اطرافیانش شده است.
دارابی میگوید: «ما به معنای واقعی زنان خوشحالی بودیم. زنان امروز افغانستان، نه فقط در بامیان، بلکه در سراسر کشور با چالشها و قوانین محدودی روبهرو هستند و اجازه کار و فعالیت جز در برخی حوزه ها مانند صنایع دستی محدود می باشد.»
علوی از کمکدهندگان و سازمان های بین المللی خواستار ازسرگیری برنامههای آموزشی شد و تأکید کرد: «اینجا برای زنان کاری وجود ندارد.»
سال گذشته، زنان اکثریت نزدیک به ۲۴۰۰ نفری را تشکیل میدادند که در قالب برنامههای کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR) آموزش دیدند.
این نهاد اعلام کرده است که در سال جاری به ۲۱۶ میلیون دلار برای حمایت از آوارگان و بازگشتکنندگان در سراسر افغانستان نیاز دارد، اما تاکنون تنها هشت درصد این مبلغ تأمین شده است.
با محدودتر شدن روزافزون فرصتها، علوی دیگر زنان بازگشته به افغانستان را تشویق و دعوت میکند که از هر فرصت کاری که پیش میآید استفاده کنند.
او در حالی که در میان لباسها، روسریها و رومیزیهای گلدوزیشده ایستاده است، میگوید: «در خانه ننشینید.»
روی یکی از روسریهایی که علوی میگوید دوست دارد خودش آن را بپوشد، پروانههای بنفش در حال پرواز، گلدوزی شدهاند.
