به گزارش ایراف، یاسمین پرادسیمو، مدیر عملیات اضطراری کمیته بینالمللی صلیب سرخ، در گفتوگو با خبرگزاری ریانووستی اعلام کرد که سازمانهای امدادرسان نمیتوانند در بلندمدت جایگزین نقش دولت شوند و کاهش منابع مالی موجب محدود شدن دسترسی اقشار آسیبپذیر به خدمات حمایتی شده است.
او تأکید کرد که بازگشت مهاجران افغان باید داوطلبانه و آگاهانه باشد، زیرا شرایط اقتصادی و اجتماعی افغانستان توان جذب گسترده آنان را ندارد.
در همین حال، عبدالکبیر، سرپرست وزارت مهاجرین و بازگشتکنندگان طالبان، اخیراً اعلام کرده است که از زمان رویکارآمدن این گروه، حدود ۶.۸ میلیون مهاجر افغان به کشور بازگشتهاند.
با وجود این، بر اساس آمار سازمانهای بینالمللی، بیش از ۶ میلیون مهاجر افغان همچنان در بیش از ۱۰۰ کشور جهان زندگی میکنند که بیشترین جمعیت آنان در ایران، پاکستان و آلمان حضور دارند.
گزارشهای سازمان ملل نشان میدهد که افغانستان در سال ۲۰۲۶ همچنان یکی از بزرگترین بحرانهای بشری جهان را تجربه میکند.
حدود ۲۲ میلیون نفر، یعنی نزدیک به نیمی از جمعیت این کشور، نیازمند کمکهای فوری هستند و از این میان ۱۷.۵ میلیون نفر در شرایط بحرانی قرار دارند که بیشترشان زنان و کودکاناند.
ناامنی غذایی بهطور گسترده ادامه دارد و یکسوم جمعیت در فاصله برداشت محصولات تا کشت جدید با کمبود شدید مواد غذایی روبهرو خواهند شد.
عوامل متعددی این بحران را تشدید کردهاند؛ از جمله میتوان به دههها جنگ و بیثباتی سیاسی، خشکسالیهای پیدرپی، سیلابها و کاهش بارندگی اشاره کرد.
گزارش سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد (FAO) نیز نشان میدهد که افغانستان در زمستان ۲۰۲۵–۲۰۲۶ با خشکی و گرمای غیرعادی روبهروست.
پدیده «لا نینا» موجب کاهش بارندگی و افزایش دما شده و میزان برف در ارتفاعات به پایینترین سطح ۲۵ سال اخیر رسیده است.
این وضعیت تأمین آب برای آبیاری بهاره و کشت گندم را بهشدت تهدید میکند.
در نتیجه، خانوادههای افغان برای تأمین مخارج زندگی ناچار به فروش داراییهای خود شدهاند و فشار مهاجرت داخلی بر شهرها و روستاها افزایش یافته است.
سازمانهای امدادرسان نیز با محدودیت منابع مالی مواجهاند و هشدار دادهاند که بدون افزایش فوری کمکهای جهانی، میلیونها نفر در افغانستان در معرض گرسنگی و فقر شدید قرار خواهند گرفت.
