کارشناس گاردین: اروپا به «مستعمره مدرن» آمریکا تبدیل شده است

به گزارش ایراف، ناتالی توچی، تحلیلگر شناخته‌شده روابط بین‌الملل و مشاور پیشین اتحادیه اروپا، در یادداشتی صریح برای روزنامه گاردین، سیاست امروز رهبران اروپایی در قبال اقدام نظامی آمریکا علیه ونزوئلا را نشانه‌ای از ضعف و سردرگمی عمیق در ساختار تصمیم‌گیری اروپا دانسته است.

او معتقد است قاره‌ای که زمانی داعیه استقلال و چندجانبه‌گرایی داشت، اکنون در برابر واشنگتن رفتاری شبیه به «مجموعه‌ای از مستعمرات» از خود نشان می‌دهد.

توچی یادآور می‌شود که اروپا پیش‌تر نیز در دو بحران مهم—جنگ غزه و حملات آمریکا و اسرائیل علیه ایران—موضعی منفعل و همراه با سکوت اتخاذ کرده بود و اکنون در آستانه تکرار همان اشتباه در پرونده ونزوئلا قرار دارد.

به باور او، خودداری رهبران اروپایی از محکوم کردن اقدام دونالد ترامپ در ربودن نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور ونزوئلا، نه‌تنها نقض آشکار قوانین بین‌المللی است، بلکه نشانه‌ای از استیصال سیاسی اروپا محسوب می‌شود.

او می‌نویسد: هرچند رهبرانی مانند امانوئل مکرون، کی‌یر استارمر و اورسولا فون‌درلاین در ظاهر بر ضرورت رعایت حقوق بین‌الملل تأکید کرده‌اند، اما مواضع دوپهلو و محتاطانه آنان در کنار اظهارات صریح‌تر سیاستمدارانی چون فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، یا جورجیا ملونی، نخست‌وزیر ایتالیا، نشان می‌دهد اروپا با یک بحران هویتی جدی در حوزه لیبرال‌دموکراسی روبه‌روست.

توچی سپس سه توجیه احتمالی برای این موضع متزلزل اروپا را بررسی می‌کند.

نخستین دلیل، نگرانی از واکنش تند ترامپ و احتمال خروج نیروهای آمریکایی از اروپا یا کاهش حمایت واشنگتن از اوکراین است.

اما او تأکید می‌کند که این روند همین حالا نیز آغاز شده است؛ ترامپ بخشی از نیروهای آمریکایی را از رومانی خارج کرده و طرح‌هایی ارائه داده که عملاً به معنای تنها گذاشتن اوکراین در برابر روسیه است.

بنابراین، سکوت اروپا در برابر بحران ونزوئلا نه‌تنها امنیت اوکراین را تضمین نمی‌کند، بلکه نشانه‌ای از ساده‌لوحی سیاسی است.

دلیل دوم به نگاه ترامپ به گرینلند و احیای نسخه‌ای جدید از دکترین مونرو بازمی‌گردد.

دکترین مونرو که در سال ۱۸۲۳ اعلام شد، در ابتدا برای جلوگیری از نفوذ قدرت‌های اروپایی در قاره آمریکا طراحی شده بود، اما بعدها به ابزاری برای تثبیت سلطه واشنگتن بر آمریکای لاتین تبدیل شد.

توچی معتقد است ترامپ اکنون نسخه گسترده‌تری از این دکترین را دنبال می‌کند—آنچه او «دکترین دونرو» می‌نامد—که در آن حتی بخش‌هایی از اروپا نیز در حوزه نفوذ آمریکا تعریف می‌شود.

او هشدار می‌دهد که سکوت اروپا در برابر اشغال ونزوئلا، در واقع پیامی از سر تسلیم به واشنگتن است و هرچه اروپا بیشتر مانند یک تابع رفتار کند، آمریکا نیز بیشتر با آن مانند یک مستعمره برخورد خواهد کرد.

این روند، به‌ویژه برای کشورهایی مانند دانمارک که بر گرینلند حاکمیت دارند، تهدیدی مستقیم محسوب می‌شود.

سومین توجیه اروپا، یعنی تضعیف روسیه از طریق سقوط مادورو، از نظر توچی کم‌اهمیت‌ترین و در عین حال خطرناک‌ترین است.

او می‌گوید درست است که حذف مادورو می‌تواند فشار اقتصادی بر مسکو را افزایش دهد، اما این منفعت کوتاه‌مدت نباید به قیمت زیر پا گذاشتن اصل بنیادین حاکمیت ملی تمام شود.

توچی در پایان هشدار می‌دهد که پذیرفتن منطق «مناطق نفوذ» مورد نظر ترامپ، دقیقاً همان چیزی است که ولادیمیر پوتین برای اروپا می‌خواهد.

به باور او، اگر اروپا اجازه دهد یک قدرت خارجی با حمله نظامی، حکومتی را سرنگون کرده و یک ساختار شبه‌استعماری ایجاد کند، در واقع امنیت خود را قربانی کرده است.

او این رویکرد را نه‌تنها غیراخلاقی، بلکه آشکارا غیرعاقلانه توصیف می‌کند.