به گزارش ایراف، به نقل از نک(Knack)، تصاویر منتشرشده از کاراکاس در روزهای اخیر ـ از پرواز بالگردهای آمریکایی بر فراز پایتخت تا انفجارهای شبانه و بازداشت نیکلاس مادورو و همسرش ـ برای بسیاری از ناظران تکاندهنده بود.
این رسانه اروپایی مینویسد که ترامپ این عملیات را «پیروزی بر تروریسم مواد مخدر» توصیف کرده، اما برای کسانی که تاریخ مداخلات آمریکا در آمریکای لاتین را میشناسند، این صحنهها بیش از هر چیز یادآور تکرار الگوهای قدیمی است.
وعدهای که فرو ریخت
«نک» یادآور میشود که ترامپ در سال ۲۰۱۶ با وعده پایاندادن به «جنگهای بیپایان»، توقف «ماجراجوییهای خارجی» و مخالفت با «تغییر رژیم» در کشورهایی مانند عراق و افغانستان به قدرت رسید.
این شعارها، بهنوشته این نشریه، برای میلیونها آمریکایی خسته از هزینههای جنگهای خارجی جذاب و امیدبخش بود.
اما عملیات ونزوئلا، بهگزارش «نک»، این وعدهها را «بهطور کامل بیاعتبار» کرده است.
این رسانه مینویسد: «چگونه میتوان حمله به یک کشور مستقل، بازداشت رئیسجمهور مستقر آن و اعلام اداره کشور توسط واشنگتن را چیزی جز تغییر رژیم دانست؟»
توجیهات رسمی و انگیزههای پنهان
به نوشته «نک»، دولت آمریکا مدعی است مادورو در رأس یک شبکه قاچاق مواد مخدر قرار دارد و ونزوئلا در انتقال فنتانیل نقش دارد.
اما این نشریه به نقل از کارشناسان تأکید میکند که ونزوئلا تقریباً هیچ نقشی در تولید فنتانیل ندارد و تنها بخش ناچیزی از کوکائین از مسیرهای ونزوئلایی عبور میکند.
«نک» مینویسد انگیزه اصلی را باید در نفت جستوجو کرد؛ جایی که ونزوئلا با بزرگترین ذخایر نفتی جهان، بخش عمده صادرات خود را به چین و روسیه اختصاص داده است.
این رسانه به نقل از یک نماینده جمهوریخواه مینویسد: «ونزوئلا میتواند یک فرصت عظیم برای شرکتهای آمریکایی باشد.»
تکرار یک الگوی تاریخی
این نشریه بلژیکی با مرور تاریخ مداخلات آمریکا در منطقه، از کودتای ۱۹۵۴ گواتمالا تا سرنگونی دولت شیلی در ۱۹۷۳، حمایت از کنتراها در نیکاراگوئه و حمله ۱۹۸۹ به پاناما، تأکید میکند که عملیات اخیر نیز در همان چارچوب قابل تحلیل است.
«نک» به یک پژوهش دانشگاه هاروارد اشاره میکند که نشان میدهد آمریکا تنها بین سالهای ۱۸۹۸ تا ۱۹۹۴ بیش از ۴۰ بار در تغییر حکومتهای آمریکای لاتین نقش داشته است.
به نوشته این رسانه، «الگو همیشه یکسان است: ابتدا توجیهی اخلاقی مطرح میشود، اما انگیزههای واقعی اقتصادی و ژئوپلیتیکیاند.»
پارادوکس در قلب دکترین ترامپ
«نک» مینویسد که ترامپ امپراتوری سیاسی خود را بر وعده پایاندادن به مداخلات خارجی بنا کرد، اما اکنون همان اقداماتی را انجام میدهد که زمانی آنها را نقد میکرد.
این نشریه تأکید میکند که عملیات ونزوئلا «هیچ تفاوتی با الگوی تغییر رژیم در عراق ندارد» و نشان میدهد دکترین موسوم به «اول آمریکا» در عمل «شکلی تازه از مداخلهگری» است.
شکاف در اردوگاه جمهوریخواهان
به گزارش «نک»، عملیات ونزوئلا واکنشهای متفاوتی در میان چهرههای جریان موسوم به «مگا» ایجاد کرده است. برخی نمایندگان جمهوریخواه این اقدام را «خیانت به وعدههای انتخاباتی» دانستهاند.
این رسانه به نقل از یکی از آنان مینویسد: «این همان چیزی نبود که ما به خاطرش رأی دادیم.»
با این حال، بخش قابلتوجهی از رهبران حزب جمهوریخواه از اقدام دولت حمایت کردهاند.
«نک» مینویسد که با وجود نارضایتی برخی چهرههای رسانهای نزدیک به ترامپ، او توانسته بخش عمده ساختار حزبی را با خود همراه کند.
افکار عمومی و نگرانیهای داخلی
این نشریه به نظرسنجی شبکه سیبیاس اشاره میکند که نشان میدهد ۷۰ درصد آمریکاییها با اقدام نظامی در ونزوئلا مخالف بودهاند.
به نوشته «نک»، حتی در میان پایگاه رأی ترامپ نیز نارضایتی در حال افزایش است، زیرا «وقتی وعده میدهی دلارهای مالیاتی را صرف جنگهای دوردست نکنی، اما سپس ونزوئلا را بمباران میکنی، اعتماد رأیدهنده را نقض کردهای.»
سؤالهای بیپاسخ درباره آینده
«نک» مینویسد که با وجود موفقیت اولیه عملیات، پرسشهای مهمی درباره آینده ونزوئلا مطرح است: چه کسی اداره کشور را برعهده خواهد گرفت؟ هزینه حضور آمریکا چقدر خواهد بود؟ و آیا خطر گرفتار شدن در یک درگیری طولانیمدت مشابه عراق یا افغانستان وجود دارد؟
این رسانه هشدار میدهد که تاریخ نشان داده «پیروزیهای سریع اولیه» لزوماً به ثبات بلندمدت منجر نمیشوند.
نشریه بلژیکی در پایان نتیجه میگیرد: «آنچه در ونزوئلا رخ داد، نه نشانه انزواگرایی، بلکه بازگشت به همان امپریالیسم قدیمی است؛ امپریالیسمی با چهرهای تازه که با شعارهای انتخاباتی ترامپ در تضاد کامل قرار دارد.»
